Op Blauwe Hand, toon 1, voelde ik een soort van opluchting door me heen gaan. Voor m’n gevoel had ik een paar weken in een soort van vacuüm gezeten. Eindelijk voelde ik weer wat lucht, wat ruimte.

Tijdens het Rode Draak Wavespell voelde ik me een soort toeschouwer. Ik was er wel, maar ook weer niet. En tijdens het Witte Tovenaars Wavespell was ik volledig de kluts kwijt. Wat wil ik nou echt? En hoe hou ik nou eens overzicht in mijn agenda. Ik vind het doorgaans al erg moeilijk om balans te houden in mijn tijdsindeling. Of het is veels te druk, of er gebeurt helemaal niets. Maar tijdens de 13 dagen van Tovenaar kreeg ik beide uitersten in extremen op m’n bordje.

De zondag van 1 Hand gaf na twee lastige laatste dagen Tovenaar, eindelijk wat prikkelingen. Ik kreeg weer goede moed. Ik wil iets doen met die creativiteit in mij. Ik begon weer nieuwe ideeën te krijgen, voor tekeningetjes en wat schrijfsels. Maar het bleef bij ideeën. Het uitvoeren dat lukte op de een of ander manier (nog) niet. Het voelde als te veel. En ik had nog zoveel verplichtingen. Als ik nu ook nog eens creatief moet zitten doen, dan hou ik helemaal geen tijd meer over… Als ik het terug lees, is het maar een rare gedachten. Want creatief bezig zijn is natuurlijk tijd voor jezelf. En toch vind ik het lastig om me er aan over te geven. Het vliegt me aan. Ik krijg het er benauwd van.

Een van de “verplichtingen” tijdens deze drie wavespells was het schrijven over de wavespells. Ik had me zo voor genomen om over elk wavespell een column te schrijven. En ik kreeg natuurlijk vragen. Wanneer schrijf jij weer eens een column? We willen weer iets van je lezen! Ja ja, als ik rust heb of, als ik even de tijd waren dan de antwoorden.

En nu pas, nu pas, tijdens het wavespell van de Zon, lijkt er eindelijk wat te gebeuren. Alsof ik uit een soort van houdgreep ben ontsnapt.

Voor het schrijven van deze column keek ik naar eerdere ervaringen in mijn 13-manen werkboek. Opvallend, bijna bij alle wavespells heb ik ervaringen op geschreven. Maar bij de wavespells van de Rode Draak en van de Witte Tovenaar staat niets. Helemaal niets.

Bij het wavespell van de Blauwe Hand staat een kort stukje ,,Het is me tijdens dit wavespell duidelijk geworden dat ik mijn creativiteit te veel onaangeraakt laat. Dat ik er niets mee doe En inderdaad ik ben op deze manier niet gelukkig”.

Hmmm, bij het volgende Blauwe Hand Wavespell me toch maar eens goed focussen op de Kosmische healing van Hand.

Vandaag, tijdens dit schrijven, is het Gele Kosmische Zon, Kin 260. De laatste dag van de Tzolkin en van het Gele Ster Wavespell. Het Ster Wavespell gaat over stralen, schoonheid en mooier maken. Maar ook over Ster’s schaduwzijde: tegenstand of verzet.

De eerste paar dagen van het Wavespell had ik vooral met het laatste te maken. Ik was moe, wilde van alles, maar eigenlijk ook niet. Er kwam niets van de grond. Ik liep steeds tegen mezelf aan. Bleef het liefst in bed liggen, in m’n eigen wereldje.
Het had allemaal te maken met niet tevreden zijn over hoe de dingen nu gaan in mijn leven. Ik wil meer TIJD en ruimte voor creativiteit. Het Time=Art principe ten volle benutten.
Twijfels had ik over de plek waar ik woon. Moet ik terug naar mijn geboortestreek? Of zal ik een jaar naar het buitenland gaan? Ik wil vrij zijn, lekker kunnen doen waar ik zin in heb.
Het is zo verleidelijk om te denken, wanneer iets niet gaat, dat het ergens anders vast veel makkelijker zal gaan.

Op de 5e dag van het Wavespell, 5 Mens, ging ik met 3 vrienden naar de Sterrenwacht in Utrecht. Sterren kijken in het Ster Wavespell, kon het nog mooier? Terwijl ik daar op het dak van de sterrenwacht stond, te staren naar een heldere hemel bezaaid met sterren, voelde ik me klein. Maar ook uniek, net zoals elke ster aan de hemel. Die in hun uniekheid ook weer een onderdeel zijn van een sterrengroep of –beeld en met hun groep weer onderdeel zijn van de melkweg.
Steeds meer kwam het besef dat het enige wat ik wil is stralen. En dat ik, diegene ben, die overal waar ze is, haar ruimte kan opeisen, als de wil er is. Maar dat ik het zelf dan ook echt moet willen.

Dat besef bracht nieuwe kracht en vanaf 7 Tovenaar tot vandaag barste ik van de energie. Ik besloot om er gebruik van te maken en dit weekend een grote schoonmaak/opruimactie op mijn huis los te laten. Zo aan het einde van de Tzolkin vond ik dat ook een mooi symbolisch gebaar. Een fris en schoon begin van een nieuwe 260-dagen cyclus. De opruimwoede had op mij een helend effect. Ik merkte dat ik in de loop van de tijd erg vervreemd was van mijn eigen huisje. En dit werkte natuurlijk door op mezelf (en andersom). Hoe meer ik poetste, hoe meer mijn huisje en ik begonnen te stralen.

Vanmorgen heb ik dit stralen bezegeld. Al 2,5 jaar woon ik in mijn huisje. En nooit had ik een naambordje, tot vandaag. Ik besloot zelf een bordje te maken. En al is het maar van papier. Mijn naam staat er op. Ik ben naar beneden gehold en het papiertje bij mijn bel geplakt. De bezegeling van mijn eigen ruimte. Mijn eigen ruimte, waar ik de creaties kan maken om de wereld in te laten stralen. En een ruimte om te delen met vrienden.

In Lak’ech